-Brainwave 2001, Het Evertshuis, Bodegraven, Nederland-

Hier is het Brainwave verslag van mpo:

Zaterdag 27 januari was het zover, de vierde editie van het Brainwave Festival. Negen bands stonden op het programma en ik hoopte weer het een en ander mee te pikken. In de meeste gevallen betekende het een heen en weer lopen tussen het hoofdpodium en de serre waar het kleine podium zich bevond. Een mens wil niks missen, toch? Uiteindelijk zou ik Walnut Groove en Pneumatic toch mislopen.

Enniewee, de eerste band begon om vier uur. Subatlantic Starfish had juist hun naam veranderd in This Beautiful Mess. Ze speelden zowel oud materiaal als nieuwer werk. Terwijl ze speelden, arriveerden er steeds meer mensen. Hun concert drong amper tot mij door. Het eerste uur stond vooral in het teken van "handjes-schudden". Brainwave is ook een ontmoetingsplek. Het was mijn derde editie en er waren veel bekenden om effe mee te babbelen. Gezellig hoor! :)

Troy's symfonische rockklanken moesten de serre verwarmen. Zes mensen op een podium amper groot genoeg voor twee strijdende sumo worstelaars (om maar wat te noemen!). Hun atmosferische muziek is best goed te pruimen hoewel het van mij iets venijniger mag klinken.

Het geruis van geweld dat door de gang klonk, trok mij later naar het hoofdpodium terug waar Jacks Of All Trades tekeer ging. Het Finse viertal liet nummers horen van hun debuut-album R U Ready en de onlangs verschenen EP Liar. De band was redelijk op dreef, misschien nog wat schuw voor het onbekende publiek hoewel de zanger zich op het eind ook tussen het publiek begaf.

De afwisseling van de rappende J-Blast en de luid schreeuwende gitarist klonk goed. Je vraagt je onwillekeurig wel af hoe de keel eronder te lijden heeft. Een van de fotografen die vooraan stonden, kwam op de gedachte J-Blast een keelpastille aan te bieden. Het geschenk werd dankbaar aanvaard. De set van Jacks werd vervolgens afgesloten met Suffer Of Sweet J dat eindigde met het indrukwekkende Onze Vader, op z'n Engels dan.

Na het optreden trok de band zich in de kleedkamers terug. Daarna maakte ik met J-Blast en gitarist Lary kennis. Met ons drieën trokken we ons terug in een van de backstage ruimten voor een interview. De resultaten daarvan zijn te vinden op: http://artfortheears.freeservers.com/index2/interviews/jacks/jacks.htm

Fire Fly speelde al op het hoofdpodium toen ik na het interview terug naar het hoofdpodium liep. Dit was de band waar ik voor gekomen was! Al ruim een jaar eerder had ik hun muziek leren kennen die een interessante mix van alternatieve rock en symfonische tinten is, soms flirtend met metal. Geen wonder want de zanger en bassist zaten beiden ooit in de metalbands Seventh Angel en Detritus. Fire Fly is daarbij vergeleken geen band om wild tekeer te gaan. Het is sfeervolle muziek afgewisselt met heftigere tonen. Eén nummer dat ze speelden raakte aan de poppunk waarbij het publiek zich meteen in beweging zette.

Op Brainwave speelden de sympathieke Engelsen voornamelijk nieuw werk. Ook kwam het prachtige Angry Again voorbij dat op de EP Swings & Roundabouts staat. Het nieuwe werk klonk degelijk en ik verbaasde me over de zanger. Simon Bibby is nogal klein van stuk en toch zong hij krachtig. Wat een geluid zit er in dat ventje! Indrukwekkend was het nummer waarin hij zong: "I'm not a mistake, I'm not a mistake, you're not a mistake! We're here for a reason!"

Ook met Fire Fly had ik een afspraak. Hun manager Paul deed de moeite om alle vier bij elkaar te krijgen. Dat was niet eenvoudig want toen ze alle vier in de serre bij elkaar waren, vertelde er één over de theatraal geklede zanger van Dilemma die op dat moment op het hoofdpodium geklommen was: Met een plastic haai op z'n hoofd! Terwijl ik met drummer Adam Gallagher kletste, haastten de anderen zich naar het hoofdpodium.

Uiteindelijk waren de vier Vuurvliegjes bij elkaar en we trokken ons terug voor een boeiend gesprek over hun doen en laten. Wie het lezen wil, kan het nogal lange interview vinden op: http://artfortheears.freeservers.com/index2/interviews/fire/fire1.htm

Bij mijn terugkeer in de serre stond de Edese band Swirl op dit kleine podium. Ze spelen grungerock die best lekker is maar het overtuigde mij dit keer niet. De band ging flink te keer maar het serrepodium deed hun show geen recht. En halverwege de set begon de volgende band op het hoofdpodium.

The Blamed was op toernee door Europa en het Brainwave Festival was hun laatste show. Geinig was dat de drummer van de band zijn drumstel voor op het podium had staan in plaats van weggestopt achteraan. Het maakte hem meer deel van het hele gebeuren.

Het optreden van deze Amerikaanse band van het Grrr Records label was een combinatie van hardcore, emo en wat andere stijlen. Het klonk best heftig met drie schreeuwende en brullende bandleden. Toch wat te rommelig naar mijn zin. Het aangekondigde optreden van Fire Fly op het serrepodium was een goede reden om weg te sluipen.

- advertentie -

Fire Fly deed op het kleine podium een acoustische set. De ruimte daar was krap maar met een acoustisch optreden was het wel zo gezellig. Scott James nam afwisselend plaats achter de piano (een vleugel!) of zijn keyboard terwijl zanger Simon Bibby vanaf een barkruk op het zittende publiek neerkeek. Hij had er duidelijk zin in getuige zijn gezonde dosis Engelse humor.  

Helaas kon ik niet het hele optreden zien omdat ik een trein moest halen. Na het spelen van het schitterende Nostalgia vertrok ik. Het was een uitstekend idee van de organisatie om deze band in een acoustische setting op het serrepodium neer te zetten. Petje af!

Terwijl het buiten pijpenstelen regende, rende ik naar het station om de aanstormende trein te halen. Toen ik die nacht thuiskwam, had ik moeite om in slaap te komen vanwege de vele impressies van Brainwave 2001: De optredens van de bands, het rondhangen met artiesten en het kletsen met de vele oude en nieuwe bekenden. Uiteindelijk viel ik in slaap. Volgens mij met een dikke grijns op m'n gezicht.

Marco Overvest, Art For The Ears

http://artfortheears.8k.com