Recensies 2002-II

Sacred Life - The Evil And Insane Asbest Man, Eigen Beheer

Hier is een CD die de fictieve award voor het grappigste CD-boekje wint! Het bevat een volledig in kleur uitgevoerde comic strip over de 'evil and insane asbest man' die het dorp terroriseert. De drie jongens in Sacred Life zijn degene het dorp bevrijden van deze kwade genius. Het is een cool verhaal, mooi gemaakt en boven alles: grappig! De goede indruk blijft hangen als ik naar de muziek ga luisteren op de CD die je gratis ontvangt als je het CD-boekje bestelt... Dit is punk rock muziek in het straatje van bands als Dogwood, Craig's Brother en MxPx. Soms doet een nummer je aan de ene band denken, en de volgende aan een ander. Maar het is interessant om te horen hoe Sacred Life zich ontpopt heeft sinds hun vorige EP. De productie van Martijn Groeneveld in de Mailmen Studio is daar duidelijk de oorzaak van. Mijn favoriete songs zijn Stupid Tiny Tickling Card In My Pants, When Weakness Controlls Your Life en Bad Music. Hopelijk wordt deze band net zo productief als MxPx!

Verschillende Artiesten - Brazilian Collection 2, Metal Mission

Met 63 minuten is dit weer een Braziliaanse verzamel-CD met daarop dertien nummers die verzameld werden door de hoofdredacteur van het blad Metal Mission, Flávio de Souza. Hij deed dat samen met zijn vrouw Rosemari. Dit keer hebben ze duidelijk gekozen om de collectie naar een kwalitatief hoger niveau te brengen. De vorige CD had namelijk een aantal slecht opgenomen nummers. De Brazilian Collection 2 is veel beter. Vooral de melodieuze metal bands zijn plezierig om naar te luisteren. Een band als Destra bewijst dat Braziliaanse bands best in staat zijn een zeer puik product neer te zetten. Hun bassist is bovendien veelbelovend. Vier van de nummers werden in het Portugees gezongen, de rest van de teksten zijn Engels. En, natuurlijk, je kunt verschillende muzikale richtingen beluisteren, variërend van melodieuze metal tot black metal. Als het om de extremere metal gaat, is er geen band die er bovenuit steekt hoewel de zanger van Zurisadai weet hoe hij op de meest afgrijselijke wijze moet krijsen. En daarom is dat nog wel de moeite van het melden waard. Conclusie: deze collectie is een hele aardige introductie van Braziliaanse bands en verschillende daarvan blijken best interessant te zijn.

Slechtvalk - The War That Plagues The Land, Fear Dark

Twee jaar na het uitbrengen van Falconry, komt Slechtvalk met het tweede album. En het is de eerder aangekondigde concept CD. Het verhaal verloopt volgens het nachtmerrie scenario waarbij alles misgaat. Het gaat over een krijger die door vijanden verslagen wordt en wat daarop volgt. Van het ene intro naar het andere intro zappend wordt ik overweldigd door het idee dat dit een geweldig album is. Dit is een album met een geweldige potentie. Echter, muzikaal bevat The War That Plagues The Land relatief lange nummers. Het langste nummer is bijna elf minuten. Nadeel hiervan is dat de songs naar het monotone neigen. Natuurlijk, dit is stemmige black metal met keyboards en gitaren die een sombere toon zetten. Soms wordt het agressief met woest spel, maar meestal is het mid tempo of langzamer materiaal dat voorbij komt, met de nodige depressieve neigingen. Alleen twee nummers vertegenwoordigen de rauwer soort black metal. Naast het gekrijs van Shamgar bevat het album ook death growls en vrouwelijke zang in een aantal nummers. Dit voegt iets toe aan de sfeer. Ik kan verder niets definitiefs zeggen over de verpakking van de CD want de inlay ontbreekt. Maar, geen zorg, alle exemplaren in de winkels zijn daar wel van voorzien, vermoed ik. Qua productie is dit album zeker tien keer beter dan Falconry. Ook de nieuw gevormde band lijkt als een geoliede machine te werken. Dus, als je van stemmige black metal houdt, wil je dit niet missen.

Project 86 - Truthless Heroes, Tooth & Nail Records

Hier is een edelsteen. Het derde album van Project 86 overstijgt alle verwachtingen. Om eerlijk te zijn was ik daar niet zo zeker van. Hun debuut was één van mijn favoriete schijven van het jaar 1998. Het vervolg, Drawing Black Lines, was niet helemaal naar mijn verwachting. Maar Truthless Heroes is tien keer beter. De productie (Matt Hyde) is uitstekend. Elk nummer is een plezier om naar te luisteren. Van het rauwe, thrashy S.M.C. tot het pakkende Hollow Again, dit materiaal is geweldig! Het instrumentspel is beter dan ooit. Luister maar eens naar het huiveringwekkende gitaargeluid in Another Boredom Movement of het subtiele keyboard arrangement in Last Meal. Dit laatste nummer bevat ook de zang van Mark Salomon (Stavesacre). Muzikaal mixt Project 86 postcore, nu metal en rapcore. Het is steviger dan POD. Een ander nummer dat ik beslist wil noemen, is Your Heroes Are Dead waar je gemakkelijk mee kunt schreeuwen. Ik ben er zeker van dat zo'n nummer het live geweldig doet. Ook interessant is dat de CD een documentaire bevat die je op de computer kunt afspelen. Het gaat over de band en dit album. Zonder enige twijfel hoort dit glimmende schijfje in mijn persoonlijke top drie van 2002.

Swirl - Trans Illuminated, Liberty Music

Eindelijk heeft de Nederlandse rockband Swirl een nieuwe EP uitgebracht. Hun vorige demo zag rond 1998/1999 het levenslicht. In een paar jaar kan er veel veranderen. De band heeft een duidelijke sprong naar voren gemaakt. Met een betere productie hebben ze vier pakkende modern rock songs opgenomen. Het is niet progressief in de zin dat heel wat ideeën al door andere bands zijn toegepast. Maar de composities bewijzen dat de band in staat is een goede song met kop en staart te schrijven. Dit is muziek in het straatje van Grammatrain en Beam. Swirl heeft potentieel dat gevoerd moet worden om verder te kunnen groeien. Dus, hopelijk horen we meer van hen (zonder nog eens drie jaar te moeten wachten...!).

Flight-09 - Rifflections, Neurosis Records

Ik geef toe, muziek uit Uzbekistan is zeldzaam! Uzbekistan, vraag je je af? Ja, dat land dat ooit deel van de Sovjet Unie was. Pak een atlas en zoek het na. De hoofdstad is Tashkent. Heb je weer wat geleerd vandaag, nietwaar? Neurosis Records bracht deze schijf met tien nummers opnieuw uit. De schijf heeft een titel die afkomstig zou kunnen zijn van een CD van Rick Ray. Muzikaal zou deze band de jongere broer van Rick Ray kunnen zijn. Terwijl Rick Ray geworteld is in de vroege jaren zeventig, is Flight-09 meer verwant met de rock muziek van de late jaren zeventig en begin jaren tachtig. Soms is het funky (zoals in Just Do It) en soms heeft het een atmosferische touch (Colour Of My Pain). Maar heftig materiaal tref je hier niet aan. Het heftigste nummers is mogelijk de rock 'n roll track For Sale met z'n stuwende riff en aardige solo. Hart, hoofd en ziel van deze band is Igor Savitch die zingt en de volgende instrumenten bespeeld: gitaar, keyboards en harmonica. Rifflections is van verrassende kwaliteit. Je kunt deze schijf voor zeven dollar bestellen via Neurosis Records: hobbelshnimp@hotmail.com

Living Sacrifice - Conceived In Fire, Solid State Records

Deze band begon ooit als een Slayer kopie, groeide uit tot een death metal band en werd vervolgens door de metalcore geïnfecteerd. Hun vorige album The Hammering Process werd door sommigen verkeerd geïnterpreteerd als een hardcore CD. Nou ja, de hardcore invloed was duidelijk. Op Conceived In Fire lijken de vijf jongens van Living Sacrifice de tegenovergestelde richting te gaan. Deze ontwikkeling is nog pril, maar wel waarneembaar. De hardcore invloed wordt zwakker, de metal groter. Twee nummers zijn volledig in het stramien van het oude werk: Seperation & The Martyr. Ook de solo's in deze nummers zijn heel erg als de solo's op de eerste paar albums. Dit is death metal die knalt. De andere elf nummers zitten meer in het straatje van The Hammering Process. Zelfs het geschreeuw begint meer op een grunt te lijken. Nu ik de muziek beschreven heb, wat vind ik eigenlijk van Conceived In Fire? De productie en het geluid zijn uitstekend, het instrumentspel strak als het maar kan en de "oude" nummers geven enige variatie op een album dat soms wat saai wordt aangezien geen van de andere elf nummers er echt bovenuit steekt. Dit is harde, compromisloze muziek die net zo hard dreunt als een voorhamer, zonder veel indruk op mij achter te laten. Dit kan een kwestie van smaak zijn.

Element 101 - More Than Motion - Tooth & Nail Records

Met More Than Motion dwaalt deze rock band verder af van hun punk pop wortels. Wat je hier hoort is zeer smaakvolle melodieuze rock die uitstekend past bij de breekbare, tere zang van zangeres Crissy Verhagen. Maar ze bewijst voor de eerste keer ook dat ze fel kan klinken in Something Like A Dream. Dit is materiaal dat overgoten is met een laagje zoetigheid. Ongetwijfeld zal het goed doen op mainstream radio, deze poppy rock nummers. De productie van Bill Stevenson, Stephen Egerton, Jason Livermore en de band is heel behoorlijk. More Than Motion bevat ook een aardige variatie van rustigere en stevigere nummers. In één van deze wordt door één van de mannelijke leden gezongen (A Song). Hoewel het album niet echt heftig is, is het een prachtig werkje en ter afwisseling van alle heftigheid waar ik normaal naar luister, is dit wel een heerlijk momentje om te relaxen.

Mortification - Relentless, Rowe Productions

Het is lang geleden dat Mortification een album zonder officieel titelnummer uit bracht. De afwezigheid van een nummer genaamd Relentless is overduidelijk. En toch bevat Priests Of The Underground dat meedogenloze woord in het refrein. Waarom deze wijzingen van een ongeschreven politiek? Het is niet de enige verandering. De bezetting van Mortification is anders. Lincoln Bowen ligt eruit om vervangen te worden door Jeff Lewis uit Canada, en Mick Jelinic. Zoals ik het begrepen heb, is al het gitaarwerk op dit album van Lewis. En hij blijkt een echte snarenfreak te zijn. Solo's waren bijna uitgestorven op de meest recente albums maar Relentless zit er vol mee. En zeer cole solo's bovendien! Een andere wijziging die in het oog loopt, is het voorkantje van Troy Dunmire. Hier ging één van mijn klachten met betrekking tot recente albums over aangezien die voorkantjes hadden die veel te simplistische en saai waren. Relentless heeft een behoorlijke cover die er geen twijfel over laat blijven dat je een metal CD in je klauwen hebt. Muzikaal zijn de songs op de schijf rechttoe-rechtaan, eenvoudige riffs, maar daar is niets mis mee. Soms wordt een riff wel wat vaak achtereen herhaalt waardoor een aantal nummers wat saai worden. Enkele momenten herintroduceert Mortification elementen uit de oude tijd, zoals in Bring Release, wat ook één van de interessante nummers is. Andere nummers die je moet horen zijn Synchretize, Web Of Fire en Altar Of God. Vooral de solo's voegen veel toe aan deze plaat en daardoor is het één van de betere producten van deze Australische band van de laatste jaren. Of dat genoeg is om de oude fans terug te winnen, moet nog blijken.

Mortal - Nu-En-Jin, Tooth & Nail Records

Mortals nieuwe muzikale machine is een radicale terugkeer naar hun wortels. Lusis, hun eerste album kwam tien jaar geleden uit en Nu-En-Jin klinkt alsof ze het willen herbeleven. Bewijs hiervoor zijn twee klassieke nummers van Lusis die opnieuw gemixt en gemoderniseerd werden. Hier zijn weer die dance beats, vervormde stemmen en samples. Het is anders dan wat Gyro en Jerome met Fold Zandura deden. Terug in 1992 was dit behoorlijk experimenteel en verfrissend in een tijd dat veel muziek die uitgebracht werd voorspelbaar was. Deze experimentele fase ligt achter ons sinds de enorme vlucht die de hele elektronische muziek scenes genomen hebben. Experimenten hebben geleid tot een natuurlijke mix van industrial, dance en electronica. De nieuwe nummers op Nu-En-Jin bevatten geen gitaar, maar enkele nummers hebben wel een agressie die van binnenuit komt. Er zijn ook hele rustgevende songs zoals Muj0 met zijn heldere vocalen. De stevigere nummers zijn wel dominant maar vanwege het gebrek aan gitaarwerk (uitgezonderd de oude nummers) is dit materiaal dat alleen geschikt is voor de hard music fans die voor alles open staan. Voor mij is het een verfrissend tussendoortje.

Acoustic Torment - Schwarzwald, Morija Medienproduktion

Stel je de bossen van het Zwarte Woud in Duitsland voor. Acoustic Torment, het plaatselijke orkest begint nummers te spelen van hun nieuwste album. Je hoort instrumenten als de cello, tuba, orgel... Je verwacht al bijna dat de plaatselijke bevolking met volksdansen zal beginnen, maar dat wordt dan wel een moshpit! Hier is namelijk een band die de eerder genoemde instrumenten overweldigd met hun death metal. Het eerste nummer, Satanic Seduction, geeft een goede indruk van de rest van het album: de cleane zang, de death growls, het gekrijs, de langzame, snelle en akoestische stukken. Death metal van de oude school is het belangrijkste bestandsdeel van het album. Maar één nummer is toch echte black metal: Belated Perception. In lengte variëren de nummers van 1:37 tot over de 15 minuten. Alleen het laatste nummer is in het Duits gezongen hoewel ze hun Engels met een dik accent gebruiken wat vooral in de cleane zang duidelijk wordt. Nou, hoe is dan de kwaliteit van de schijf? Niet slecht. Natuurlijk, het is niet een product van de bovenste plank want hun budget zal wel niet om te juichen geweest zijn. Maar het is ook niet kwaliteit waar je voor moet schamen. Het schijfje geeft daardoor toch een redelijk goede impressie van de band. Niet alle nummers zijn geweldig. Wat mij betreft steekt Belated Perception boven de rest uit.

Blindside - Silence, Elektra

De geschiedenis van Blindside is een succesverhaal. Begonnen halverwege de jaren negentig, verkreeg deze band hun eerste platendeal bij het nieuwe Day Glo Records. Het titelloze debuut trok de aandacht aan de andere kant van de oceaan wat leidde tot een tournee met een andere band in opkomst: POD. Een licentie deal met Solid State Records kwam er uit voort, plus meer tournees. En dan, in het kielzog van POD's wereldwijde succes, tekende Blindside een deal met Elektra waardoor ze labelgenoten zijn van Metallica, AC/DC en andere bekende bands. Silence, het derde album, werd ook via 3 Points Records (het label dat door POD gestart werd) uitgebracht. Omdat het waarschijnlijk is dat ze voor deze CD een groter budget hadden, is het logisch dat de kwaliteit uitstekend is. Muzikaal zijn de rauwe geluiden en het geschreeuw van de vorige CD verdampt. De cleane zang van het debuut is teruggekeerd, maar dan stukken beter. Het is pakkende muziek met krachtige zang en instrumentspel. Je kunt het misschien nog het beste vergelijken met POD, maar dan zonder de hiphop en reggae invloeden waardoor Blindside heftiger is. Herinneringen aan de tweede CD komen alleen bovendrijven in Time Will Change Your Heart met zijn rauwe geschreeuw. Ik was niet zo enthousiast over dat album maar dit nummer rockt! Er zijn meer geweldige nummers op het nieuwe album. Een echte aanrader!

Megiddon - Incidents Before The Time, Eigen Beheer

Megiddon is weer een opkomende band uit Finland. Muzikaal bevat deze EP met vijf nummers atmosferische metal. De zang is in de black metal hoek, krijsend. Soms klinkt het als een varken, op weg naar de slachter, die het uitschreeuwt van ontzetting. De keyboards zorgen voor de atmosfeer en het black metal sfeertje. Maar het is geen pure black metal omdat de riffs veel meer recht-voor-je-raap metal zijn. Het is evenmin snel spul. Omdat dit waarschijnlijk het eerste werkje van Megiddon is, hebben ze een prima klus geklaard. Dit hebben ze mogelijk vooral te danken aan het gebruik van Studio Watercastle en de productionele help van Arttu Sarvanne (Deuteronomium, Immortal Souls, Jacks Of All Trades). Aardig begin voor een band.

Stairway - On Hallowed Ground, Eigen Beheer

Hun eerste album kostte hen vijftien jaar, het tweede zes, en het derde drie jaar. Hier is duidelijk een band die het tempo fors opvoert en het zal tijd worden ook! Drie CD's in bijna 25 jaar is niet bepaald veel. Stairway uit Groot Britannië presenteert een album gevuld met goeie ouwe traditionele metal. Van de galopperende riffs in Under The Gun tot Liar dat aan het oude Whitecross doet denken. En toch is er op het eind een echt blues rock nummer. Het instrumentspel laat zien dat ze ervaring hebben. En de gitaarsolo's van Pete Jennens bewijzen dat hij weet hoe je moet scheuren op zo'n ding. Helaas is de productie niet van de bovenste plank. Niet dat het slecht is, maar soms kunnen de gitaren wat rechter voor de raap klinken. Zoals de briljante solo in Deo Volente wat afstandelijk klinkt, zo klinkt alle muziek een beetje te ver weg. Het is jammer want deze band is goed in hun eigen ding. Het is niet trendy muziek maar wie heeft beweerd dat muziek trendy moet zijn? Knallen met die hap!

Krush - Sindrome, TMAG Records

Het vervolg op Welcome To Paradise is de logische volgende stap van Krush. Hoewel de band wat bezettingswisselingen heeft ondergaan (drie van hen gingen er vandoor om vervangen te worden door bassist Stan Peel en de vroegere Crystavox drummer Fred Helm), toch klinken ze nog steeds verpletterend. Dit is muziek van verpletterende kwantiteit. Man, het is een heftigheid die je het gevoel geeft dat je op de straat ligt terwijl iemand met een drillboor over je heen masseert! De continuïteit met het verleden wordt duidelijk door de remakes van twee oude nummers (Light Of Day & Wrath). Deze blijven dicht bij hun originelen die op WTP staan. Maar de productie is wel beter. Het gaat hierbij voornamelijk om een metal CD met rauwe, schreeuwerige vocalen. Het klinkt allemaal erg Amerikaans. Met een song als Stand And Fight kun je duidelijk makkelijk mee brullen in het refrein. Niet elk nummer spreekt mij aan maar de band doet het niet slecht. Beste nummers zijn waarschijnlijk het titelnummer, Fly Away en het eerder genoemde Wrath.

Steel Prophet - Unseen, Nuclear Blast Records

Voor hun meest recente album dook Steel Prophet wederom de wereldberoemde Silver Cloud Studio's in met producer Joe Floyd (van Warrior). Dit is ook het laatste album met zanger Rick Mythiasin die Steel Prophet een aantal weken geleden verliet. Zijn kenmerkende zang is een deel van het geluid van de band geworden. Soms klinkt hij rauw, bijterig, en soms rustig. Soms weet hij heel wat emotie in zijn stem door te laten klinken. Je kunt je afvragen wat zijn vertrek voor de toekomst van de band zal betekenen. De band heeft aangegeven om in ieder geval door te gaan. Nou, je kunt als fan altijd terugvallen op de albums die er al zijn, net zoals deze. De bezetting van de band is altijd aan verandering onderhevig geweest, zo ook de muziek zoals op Unseen duidelijk is. De agressie en donkere heavy metal van de Dark Hallucinations dagen is langzamerhand geëvolueerd waarbij er steeds meer melodieuze nuances kwamen. De band schrikt er niet voor terug om een paar lichtere nummers op te nemen, zoals Bolero en Magenta. De metal is nog steeds allesoverheersend want melodie en metal vormen geen tegenstelling. Sterker nog, op dit album vormen ze een ijzersterk bondgenootschap. Hier is een album waar je uren naar kunt luisteren. Geweldig! Persoonlijk mag ik ook wel de mystieke voorkant van de plaat.

Tinnitus - Human Creation, Eigen beheer

Tja, je moet wel het lef hebben als death metal band om met een voorkant te komen zoals deze. Stel je voor, een foto van een oudere, zwarte man tegen een pikzwarte achtergrond. Alleen het logo van Tinnitus lijkt de suggestie te wekken dat je niet met het nieuwste black gospel album van een Uncle Joe te maken hebt. Nee, integendeel, deze schijf met twee nummers bevat trage, melodieuze death metal nummers. Tinnitus heeft vooruitgang geboekt sinds hun laatste werkje, met een betere productie en beter song materiaal. Het eerste nummer, Soul Escape, bevat een aantal heel aardige riffs met een schitterende gitaar solo. Dit is niet het soort rauwe metal waarvan sommigen zo houden. Het is veel eerder een zachtmoedige, melodieuze soort die een aardig contrast vormt met de ruwe keelklanken van zanger Fredrik Kass. Het titelnummer is niet zo radiovriendelijk aangezien het monotoner is. Door het eerste nummer wil ik wel meer horen. Tijd voor het echte werk?

Jumpin China - We've Already Won, Eigen beheer

Finland rules! Daar kan geen twijfel meer over bestaan. De afgelopen paar weken vielen verschillende Finse producten op mijn deurmat en dit is één van de meest interessante. We've Already Won is een single met hitpotentie. Stel je voor, een Alanis Morisette die pakkend als altijd zingt in combinatie met pakkende muziek. Je hoort heftige alternative rock waarbij trombone en trompet in de achtergrond rollen spelen. Ik mag dit nummer wel! Het klinkt geweldig en blijft in je hoofd hangen. We've Already Won werd ook door DJ Anzon geremixt. Verwacht een breakbeat song. De CD bevat verder de videoclip voor de single en deze blijkt van professionele kwaliteit te zijn. De schijf is in z'n geheel kwaliteit. Van de Tomb Raider achige voorkant tot de uitstekende videoclip of de prachtig gestapelde muziek van de single. Het is te gek! Zie je, Finland rules!

Anchor - ANC004, Eigen beheer

Tien minuten en 42 seconden is wat je krijgt op deze schijf van het Finse Anchor. Het is het vervolg op de Pain Inside EP. Dit keer komen ze met drie nummers op de proppen die geheel in de lijn van de EP liggen. Het is groovy metal die vet en heftig is opgenomen. Set Me Free, het eerste nummer, mist wel wat variatie om de aandacht de hele tijd vast te houden maar het is behoorlijk gespeeld. Het tweede nummer is in dit opzicht stukken beter. De zanger varieert cleane zang (die best wel deprimerend klinkt) met blaffend geschreeuw. De riffs variëren ook. Soms zou ik wel willen dat ze het tempo even opvoerden. Aardige schijf, goed opgenomen, maar niet altijd overtuigend hoewel de band duidelijk in staat is tot meer.

Brain:FAQ - Promo, Eigen beheer

Ik weet niet zeker of deze promo ook te koop is. Ik recenseer 'm in elk geval. Vergeleken bij hun vorige schijf heeft Brain:FAQ enige progressie geboekt, qua nummers. De nummers klinken namelijk wat interessanter. Het zangwerk klinkt echter alsof het in een kelder opgenomen werd. Alle nummers zijn in het Duits gezongen. Ik hoop dat dit niet een indicatie is voor het volgende album want met Engelse teksten zouden ze internationaal interessanter zijn.

Kekal & Slechtvalk - Chaos & Warfare, Fear Dark Records

Een vroegere kolonisator (Nederland) en een vroegere kolonie (Indonesië) werken op deze split CD samen. Leidt dit tot chaos of tot oorlog? Waarschijnlijk tot beide want het gaat hier om een black metal aanval. Kekal uit de gordel van smaragd is de eerste met hun vier nummers waarvan één van het laatste album komt. The Skull is een cover van het teloorgegane Trouble. De nieuwe nummers zijn The Only Sound Of Rain, die naadloos bij de vorige plaat aangesloten zou hebben, en A Stranger So Close. Dit laatste nummer bevat een aantal perfecte riffs maar is ook nogal vooruitstrevend met vreemde overgangen. De opname kwaliteit laat nog wat te wensen over. De gitaren zouden wat meer mogen knetteren. Ze zouden het oorsmeer uit je oren moeten tetteren! De versie van The Skull is echter een hoogtepunt. Slechtvalk uit Nederland deed ook vier songs. Het eerste Whispers In The Dark, werd in 2000 opgenomen, waarschijnlijk tijdens de Falconry sessies want zo klinkt het nummer ook. De andere nummers werden in april van dit jaar met de nieuwe bezetting opgenomen. Aan de ene kant heb je het rauwe The Dragon's Children met zijn variatie aan supersnelle stukken en midtempo passages. Aan de andere kant heb je Storms die met etherische pianoklanken en keyboardspel begint die de prelude voor een atmosferisch nummer vormen maar waarbij ook sneller dan snelle stukken zitten. En Slechtvalk deed een cover van Kongblod, oorspronkelijk van het Noorse Antestor. Slechtvalk blijft dicht bij het origineel en stelt daarmee teleur. In een poging identiek te klinken, worden zwakheden des te duidelijker. In Nederland verkrijgbaar via Fear Dark: feardark@hotmail.com

Rick Ray - Guitarsonist, Neurosis Records

Een workaholic, deze Rick Ray uit Euclid, Ohio, USA. Sinds 1999 heeft hij op z'n minst 24 platen uitgebracht door zijn eigen bedrijfje Neurosis Records. Het gaat voornamelijk om zijn eigen solo platen en een paar van zijn band Riot Act. En, nee, deze platen zijn geen singles of EP's. Het gaat om volledige albums en de exemplaren die ik heb zijn allen minstens 55 minuten lang. Zijn werk vormt in belangrijke mate het platform voor zijn talent als gitarist dus je kunt hem ook een gitaraholic noemen. En toch is hij veel langer in de muziek actief dan je zou denken. Tussen 1973 tot 1996 was hij de bandleider van achtereenvolgens: Neurotic, The Rick Ray Band en Riot Act. Zijn zang is in het verleden vergeleken met John Lennon, zijn gitaarspel met Jimi Hendrix. Dit album bevat dertien nummers met verschillende muzikale richtingen. Eén nummer kan een akoestische rock song zijn met broeierige keyboards, een ander kan een jazzy smaak hebben of een progressieve rock smaak. Het is niet echt heftige rock muziek. De rock is stevig in de jaren zeventig gepoot. Hij weet in elk geval hoe hij zijn instrumenten moet bespelen en er is iets unieks aan zijn CD's, waaronder deze, misschien ook omdat ze klinken alsof ze in de jaren zeventig werden opgenomen. Als deze omschrijving je aanspreekt, dan lukt het de Guitarsonist misschien om je hart in vuur en vlam te zetten. Mijn favoriete nummers zijn: Mr. Cooper, The Climb From Sheol en I'm Sorry.

Warlord - Rising Out Of The Ashes, Atrheia Records

Als je terug in de tijd naar Los Angeles in 1980 zou reizen, zou je getuige kunnen zijn van het ontstaan van Warlord, een band die geïnspireerd werd door de Britse heavy metal en de lading bands die bovenop de zogeheten New Wave Of British Heavy Metal aangestormd kwamen. In een tijd dat juist glam metal de grootste haarcoupes had, probeerde deze band tevergeefs om een mainstream platendeal te krijgen. Hun song Lucifer's Hammer werd opgenomen op de legendarische Metal Massacre Volume II compilatie. Echter, de zo gewenste doorbraak kwam er niet en zo loste de band op in de tijd. In 2000 verrees Warlord uit haar as en dit album is daarvan het resultaat. Verwacht zogeheter power epic metal. Je kunt lange nummers horen met verhaalachtige teksten die vooral de onbetwistbare talenten van gitarist William Tsamis duidelijk maken. Hij is in het bijzonder verkikkerd op pivots in zijn solo spel maar hij doet ze zo strak als mogelijk is. Soms krijg ik wel een overdosis van hoge noten. Hoog zijn ook sommige van de noten van de zanger die Warlord heden ten dage heeft: Joacim Cans (van Hammerfall). Het album bevat ook een nieuwe versie van Lucifer's Hammer. Het instrumentspel is fenomenaal!

Sanctifica - Negative B, CL Music & Publishing

Hier is een band met lef. Na een demo en een album (Spirit Of Purity) met atmosferische black metal, heeft deze band voor nieuwe muzikale wegen gekozen. Er is inderdaad lef nodig want het valt niet te betwijfelen dat je de fans die vooral van black metal houden enorm zult teleurstellen. In feite zullen de fans een totaal andere band horen. Het enige dat niet veranderd is, is de band naam en je kunt je afvragen of het misschien verstandiger was geweest dat ook te wijzigen. Lengsel heeft dat gedaan toen ze thrash rock begonnen te spelen in plaats van black metal. Zij staan nu bekend als Ganglion. Hier is een band met lef. Ook vanwege de muziek. Het is experimentele metal. Neem bijvoorbeeld het eerste nummer, Labels. Hier is een nummer dat progressieve metal combineert met zuivere zang death grunts. En dan, opeens, hoor je een fluit spelen! De muziek evolueert voortdurend. Het keyboardspel is enigszins in de richting van Veni Domine. Snelle stukken zijn op de schijf bijna uitgestorven. Alleen op enkele momenten gaat het tempo omhoog, zoals in Nerve. Het resultaat van de schijf is experimenteel met vele geweldige ideeën die soms wat beter uitgewerkt kunnen worden. Het is een album dat ook wat tijd nodig heeft voor het volledig tot je doordringt. Een nummer als Lavender is echt een juweeltje, maar als deejay moet ik zeggen dat het met bijna acht nummers niet echt radiovriendelijk is. En het kan allemaal wat pakkender en "hooks" zijn ook niet zo'n slecht idee. Dus, de conclusie luidt: een getalenteerde band met lef, met vele goede ideeën en potentieel, en toch...

MxPx - Ten Years And Running, Tooth & Nail Records

Tien jaren gingen voorbij en daarom werd het tijd voor een compilatie CD die de geschiedenis van de band beschrijft. En het is niet zo'n goedkoop "men neme twee nummers van elk album" schijfje. Nee, naast de twee nieuwe nummers bevat de plaat ook een remake van de klassieker Punk Rawk Show terwijl veertien nummers opnieuw gemixt werden door Tim Palmer. Eén ding dat me opvalt is dat het allemaal zo MxPx klinkt... Ik bedoel, tien jaren zijn voorbij gegaan en of je nu een oudje neemt (zoals PxPx) of een nieuwe (zoals My Mistake), het klinkt als MxPx afgezien van de muzikale ontwikkelingen. Ik mag in de recensie ook niet vergeten te vermelden dat er een lijvig boekje bij zit met vele foto's en een overzicht van de geschiedenis van de band. Ten Years And Running werd, zoals het hoort, via Tooth & Nail Records uitgebracht waar het succesverhaal ooit begon. Petten af voor wat deze band bereikt heeft voordat we weer verder hollen!

Jacks Of All Trades - Superior, Warner Music Finland

Met een nieuwe platendeal op zak, keren de Jacks Of All Trades terug met een nieuw album. De drie songs van de Liar EP gaven een indicatie van wat ging komen. Eén van die nummers, Point Of No Return, werd opnieuw opgenomen. De twaalf nieuwe nummers werden in twee sessies opgenomen (mei en september 2001), bijgestaan door producer Artu Savanne. Zoals al duidelijk was op de EP, is JOAT muzikaal gegroeid. Het schrijven van nummers gebeurt op een volwassenere manier dan op RU Ready, de schijf uit 1999. Het is heftige rapcore met groovy ritmes. De raps van J-Blast worden gecombineerd met de schreeuwerige uithalen van gitarist Lary. Alle songs zijn heftig en soms beginnen ze allemaal op elkaar te lijken. Een beetje variatie kan geen kwaad. Maar denk nu niet dat dit een middelmatig product is. Integendeel, Superior, is, nou ja, niet superieur maar dan toch wel van dergelijke kwaliteit dat het alle tests zonder moeite doorstaat. Persoonlijk vind ik nummers als Round 12, Black List Of No Good en Soulsale wel redelijk goed klinken. Finland rockt weer eens.

Sympathy - Invocation, Fear Dark Records

Sympathy, zo heb ik het gevoel, behoeft enige introductie. Het gaat om een eenmansband bestaande uit deze obscure persoonlijkheid genaamd Dharok. Hij is al meer dan een decennium in de extreme metal actief. Zijn eerste demo verscheen in 1992. Invocation is zijn derde album en het eerste met de steun van een label. Nu ben je misschien bevooroordeeld als het om eenmansbands gaat. Is deze gast wel in staat om in z'n uppie een geweldig album af te leveren? Kan hij al die instrumenten behoorlijk bespelen en daarnaast nog zingen en produceren? Nou, ik moet toegeven dat hij het beter doet dan ik vermoed had. Dit is de zevende release die bij Fear Dark uitkwam en waarschijnlijk hun beste tot dusver. Ik zal je vertellen waarom. Je hoort technische death metal met black metal invloeden. Je hoort krankzinnige ritmes en snelheden terwijl er een strakheid gehandhaafd wordt die heel wat van een muzikant vergt. Mogelijkerwijs ontdek je invloeden van Tourniquet en Extol maar ik moet zelf ook denken aan Cannibal Corpse. De keyboards die gebruikt worden zijn niet dominant maar voegen heel wat aan de nummers toe. Temidden van alle agressie is ook een piano interlude genaamd Prelude And Tocatta In E Minor gevolgd door Christus Factus Est waar de sopraan Angel de zang doet. Maar dan gaat de slachtpartij weer door met het furieuze Immolation Of The Dragon. Als je van extreme metal houdt, dan mag je deze zeker niet missen! feardark@hotmail.com

Dead Poetic - Four Wall Blackmail, Solid State Records

Toen ik deze schijf in de speler duwde, had ik de indruk dat het de nieuwe Embodyment was, met een andere zanger. Muzikaal is de vergelijking maar al te gemakkelijk gemaakt want Dead Poetic lijkt uit dezelfde bronnen te putten. Ze namen tevens dezelfde producer en studio en binnenkort zijn ze met Embodyment op tournee. Maar Dead Poetic is niet een copy. Het eerste nummer kan die suggestie wekken want het had door Embodyment geschreven kunnen zijn. De volgende nummers laten andere elementen naar voren komen. Het mag dan waar zijn dat beide bands uit dezelfde bronnen putten. Maar Embodyment heeft een metal opvoeding gehad terwijl deze band eerder een hardcore/alternatieve achtergrond lijkt te hebben. Hun muziek varieert melodieuze zang met ruw geschreeuw, lichtere momenten met stevigere. Tussen twee haakjes, je kunt je eigen four wall room maken door aan het CD-boekje te gaan knutselen. Er is een beschrijving hoe het in z'n werk gaat, als je van knipwerk houdt. Hé, dit is het eerste album dat nou ook eens de creativiteit onder de luisteraars stimuleert! Als het gaat om de creativiteit van de band zelf, heb ik nog wel wat wensen over hoewel het zo'n aardig geproduceerd stukje werk is. Er is variatie binnen een nummer, maar de nummers als geheel beginnen op een gegeven moment op elkaar te lijken door gebrek aan variatie.

Aeroflop - Demo, Eigen beheer

Weer een Finse band en dit keer hoor ik britpop. Zelfs de zanger probeert Brits te klinken in plaats van Amerikaans en hij doet dat best aardig. Er staan vier nummers op de demo CD. Drie zijn stevig en de andere is een ballad. De muziek is niet slecht maar de kwaliteit laat nog wel wat te wensen over. Natuurijk, het is demo kwaliteit. Echter, het boekje zegt dat de CD geproduceerd werd door God. Nou, dan heeft hij het voor een God wel belabberd gedaan want ik ben niet overtuigd. Het is niet echt originele muziek  hoewel de die-hard britpop fan die echt alles wil hebben mogelijk deze schijf interessant kan vinden. Je weet namelijk nooit of deze band ooit beroemd zal worden en hun demo een collector's item. Je weet maar nooit...

Rick Ray - Insanity Flies, Neurosis Records

Dit is het derde album van Rick Ray dat ik voorgeschoteld krijg en het is enigzins anders dan de vorige twee. Het is een klein beetje steviger en meer jaren zeventig progressieve rock georiënteerd terwijl het gebruik van clarinet door Rick Schultz hier prominenter is dan op welke andere schijf dan ook. En, het gaat om een instrumentaal album. De twaalf nummers vullen bijna een uur en bevat een behoorlijke portie solo gitaar werk. De solo's in Anymore, bijvoorbeeld, duren zolang als het instrumentaaltje lang is. Je hoort sneller dan snel gespeelde riedeltjes. Of je houdt ervan of het begint je op de zenuwen te werken. Rick Ray is helemaal weg van de gitaar, wat duidelijk wordt in dit nummer als in de rest van Insanity Flies. Elk nummer is anders maar bevat de elementen van het eindeloos gesoleer en het singuliere gebruik van de clarinet. Het schijfje bevat een behoorlijke portie creativiteit maar het is niet mijn smaak.

Deep Insight - Deep Insight, Fullsteam Records

Deep Insight is de nieuwe band van de vroegere V.I.P. gitarist Johannes Ylinen. Maar in plaats van metal bevat deze EP met vijf nummers een mix van stijlen. Maar het presenteert zich ook als een concept EP over de zelfmoord van Julia. Het verhaal komt naar voren als een rechtzaak met verschillend bewijsmateriaal (exhibits). Als dit in een roman omgevormd zou worden, zou het een psychologische roman zijn. Laten we de muziek daarom maar psychologische rock noemen, om er een etiketje op te plakken. De eerste exhibit is een bloedbespatte pagina uit het dagboek van Julia. Muzikaal is dit alternatieve rock die rustig begint terwijl de gitaren met distortion later erbij komen. Het volgende nummer bevat alleen piano en zang met op de achtergrond keyboards. De laatste drie nummers zijn weer steviger met invloeden vanuit de grunge tot de emocore, maar over het geheel genomen is het een rustige CD. Niet slecht.

Ace Troubleshooter - The Madness Of The Crowds, Tooth & Nail Records

Vrolijke power rock, zo zou ik de muziek op The Madness Of The Crowds willen omschrijven. Het is de eerste gelegenheid voor mij om de muziek van deze band onder de loupe te nemen dus ik kan dit niet vergelijken met de vroegere prestaties van Ace Troubleshooter want dit is geen debuut. Er is ongetwijfeld veel positieve energie die door de muziek vloeit. Het was de band Toto die ontdekte hoe geweldig het is om over meisjesnamen te zingen die met een 'a' eindigen. En zo hadden ze hits met Pamela en Angela. Nou, Ace Troubleshooter probeert het ook met Amanda en Estella, beide geweldige nummers om naar te luisteren. De muziek is gemakkelijk te verteren, lichthartig en fun, met een hint van zoete punk rock. Teveel slagroom is slecht voor de tanden maar het proeft geweldig!

Brain:FAQ - Brain:FAQ, Independent

Er staan acht nummers op deze debuut EP van het Duitse Brain:FAQ. Twee daarvan werden live opgenomen één werd in het Duits gezongen. Het is muziek in het straatje van Fear Factory en Sepultura. Het instrumentspel is niet slecht en ook nummers niet maar slechts twee nummers weten echt te boeien: Het heftige Rulers en Be Free. Deze nummers laten horen dat de band potentie heeft. De live versie van Be Free bewijst ook dat ze het live kunnen neerzetten. Ze zijn nog jong dus als ze goed hun best doen kunnen ze het verder brengen. Vooral de kwaliteit van de opnames kan verbeterd worden.

The Spirit That Guides Us - The Sand, The Barrier, Sally Forth Records/Idol Entertainment

Dit is een obscure band. De meerderheid van de leden, weet ik toevallig, komen uit Nederland. En toch geeft de CD geen enkele informatie over wie er in de band zit. Evenmin wordt verteld waar het opgenomen werd en wie het produceerde. Behalve de titels van de nummers en de adressen van de platenmaatschappijen kun je geen lettertje aantreffen. Enkel veel witte ruimtes en foto's die slechts in beperkte mate een indruk geven van de band. En toch, deze band wordt naar voren geschoven als één van de grote belofte voor de toekomst. Nou, hoe klinkt de muziek dan? Het blijkt een amalgaam te zijn van emo rock en emocore. De band heeft twee zangers. De ene doet de zuivere zang, de ander het gekrijs. Toen ik ze eens live zag, overheerste het gekrijs maar op het album is de zuivere zang dominant. Alleen in een paar nummers krijgt het gekrijs een grotere rol toebedeeld, zoals in het rauwe Onwards. Aan de andere kant, het titelnummer is best kalm door het ontbreken van heftig gitaarwerk. Het is een rustig nummer met akoestische gitaar en harmonica (denk ik). Het resultaat is een album dat overtuigd. Dit is inderdaad een veelbelovende band. Mooi geschreven nummers.

Oblivion - Renewal, CL Music & Publishing

Uit Zweden komt Oblivion met Renewal als hun debuut release. De band bestaat uit gitarist Jimmie Isacsson, bassist Johan Isacsson, drummer Haakon Sjoequist en zanger Samuel Emtlind. Op Renewal worden zij bijgestaan door vroegere Oblivion gitarist Bjoern Isaksson, zanger Ulf Blomberg en Narnia keyboardist Martin Claesson die de atmosferische bijdrage aan het album leverde. Het gebruik van keyboards geeft de songs soms een donkere metal sfeer terwijl de zang het midden houdt tussen een death growl en een black metal gesis (zoals in Renewal Of Our Minds). En toch is Oblivion beslist geen black metal band. Ze beschrijven zichzelf als metalcore maar de gemiddelde metalcore fan zal teleurgesteld worden aangezien deze band té metal is. Volgens hun bedanklijstje komen hun invloeden van Living Sacrifice en Meshuggah. Een song als I.D.W. heeft inderdaad wel iets van Living Sacrifice maar Oblivion is lang niet zo goed. De band deed ook een cover van het LS nummer Reject. Als je, na het lezen van deze recensie, slechts in enige mate in de band geïnteresseerd bent, dan moedig ik je aan naar de MP3.com pagina van hun platenlabel te gaan. Daar kun je alle nummers behalve Reject downloaden. Heel aardig! Met een beetje meer toewijding om strak te klinken en met een betere productie zou er meer van deze nummers te genieten zijn. Niet slecht overigens.

Riot Act - Maniacal Disastrophe Tour, Neurosis Records

Riot Act was Rick Ray's band van 1990 tot 1996. Het werd weer bijeengeveegd in 1999 terwille van CD opnames en Maniacal Disastrophe Tour is daar het directe resultaat van. Vergeleken bij zijn solo werk is Riot Act, in algemene termen, een stevigere uitlaatklep voor meneer Ray. Dit betekent niet dat de meeste nummers stevig zijn. She Could Win An Award doet me namelijk denken aan The Police terwijl Thinking About You in het bluesrock straatje past. Toch zijn er nummers die krachtig gedreven riffs hebben zoals in het heavy rock openingsnummer Red Tape met zijn knetterende gitaarsolo. Er zijn een aantal van zulke nummers en ze zijn steviger dan het stevigste dat ik op de solo albums heb gehoord. Dus, Riot Act heeft een format die enigzins steviger materiaal permiteert temidden van alle rustige progressieve rock. Over rustig materiaal gesproken, één van de favorieten is They're Only Words dat een aardige, ingetogen nummer is. Maniacal Disastrophe Tour bevat veertien nummers. Het instrumentspel is zonder twijfel goed te nomen hoewel de kwaliteit van de opnames niet van de bovenste plank komt.

Rick Ray - Cast Into Our Dimension, Neurosis Records

Meer dan 70 minuten muziek bevat deze schijf van de altijd actieve Rick Ray. Hij ademt, eet en drinkt muziek, zo lijkt het wel. Op clarinet na bespeelde hij alle instrumenten op Cast Into Our Dimension. De songs zijn gitaargeoriënteerd, in jaren zeventig stijl. Het eerste nummer is niet indrukwekkend, noch het tweede. Maar Guitarm And Hammer is een aardig instrumentaaltje met aardige melodieën. Echt heftig materiaal tref je niet aan. Van een nummer als Time Seems To Fly zou je denken dat het een deuntje is van The Beatles. Helaas is de kwaliteit van de opname niet goed genoeg om er optimaal van te kunnen genieten. Steviger is het instrumentaaltje Deadman's Boogie dat best goed te pruimen is. Het bewijst eens te meer dat Ray een meester op de gitaarhals is. En A Wheel Within A Wheel is zelfs een beter voorbeeld van zijn kunnen. Nummers als deze wil ik zeker meer horen. Net als al zijn platen kun je deze schijf krijgen voor zeven dollar.

Join Mailing-List!