Recensies 2003

Leviticus - Live At Bobfest 2003, BTS Records

Laat ik beginnen met het enige mindere onderdeel van dit album. Er is geen achtergrondinformatie over het verleden van deze band op te vinden. Dus, dat zal ik dan maar geven. Leviticus werd in 1990 opgeheven, en daarom is het zeer waarschijnlijk dat velen nooit van deze band gehoord hebben. Leviticus is een Zweedse metal/hard rock formatie die in 1981 begon, met gitarist Björn Stigsson en drummer Kjell Andersson. Het eerste album werd in 1984 uitgebracht (Jag Skall Segra, ook bekend als I Shall Conquer). Daarna werden nog eens drie albums uitgebracht, en een best-of in 1995. Björn Stigsson deed een solo album en ging door met XT, een band waarmee hij begin jaren negentig drie albums uitbracht. Inmiddels is Leviticus terug bij elkaar en wordt er gewerkt aan een nieuw studioalbum. Deze live schijf is een echt interessant stukje geschiedenis dat herleeft. De geluidskwaliteit is hoog. Nummers die gespeeld werden, zijn onder andere Messiah, The Suffering Servant, Deborah And Barak. Leviticus had verschillende zangers, maar op deze plaat kun je Peo Petterson horen, die een geweldige prestatie neerzet. Dit is Leviticus op zijn best!

Solid - Look For Real Love, Ecovata

De Belgische rockband Solid loopt al weer een flinke tijd rond (sinds 1988). Ik weet niet zeker hoeveel CD's ze hebben uitgebracht, maar hun eerste album verscheen in 1996 (Let's Move On). Look For Real Love bevat doorsnee rock muziek. Het is niet heel erg heftig, en er staan nogal wat rustige songs en ballads op de CD. Maar, je kunt de ervaring van deze muzikanten horen, in combinatie met degelijke songwriting. Verwacht nummers met kop en staart, met drie verzen die afgewisseld worden met refreinen. Blues invloeden zijn in verschillende songs duidelijk. Zanger  Johnny Lelievre klinkt het best in de ballads, waar hij het best in past. Hij doet een beetje denken aan Helmut Lotti. Ik herinner mij dat ik een keer las dat hij in het verleden met Lotti heeft gewerkt. De productie van Look For Real Love is heel aardig.

F.O.G. - Visibility Clearing, Independent Release

F.O.G. begon ooit als coverband (een band die covers speelt, dus) en zij debuteren nu met een schijf waarvan het merendeel van de songs van eigen hand is. F.O.G. staat voor Five Old Guys, en dat past bij hun muziek. Je kunt jaren zeventig en tachtig rock/metal horen. Soms is er een vleugje blues, soms is het wat heftiger. Zoals Am I Worthy, wat doet denken aan een oude Saint song. Je zult bij deze band geen poppy materiaal horen, aangezien F.O.G. rauwe rock speelt. Het niveau van het geluid is niet top, maar wel acceptabel. Er staan negen songs op het album, die 45 minuten vullen met nostalgie en Christelijke teksten.

Stretch Arm Strong - Engage, Solid State Records

Na twee succesvolle albums, keert Stretch Arm Strong terug met Engage. Je kunt nog steeds de pakkende hardcore horen, die melodie en agressie zo makkelijk combineert. Maar, na het album vele malen beluisterd te hebben, word ik er niet net zo enthousiast van als de vorige keren. Het is niet de productie waardoor ik mij een beetje teleurgesteld voel. Integendeel, Engage heeft een heel keurig geluid, waarbij elk instrument even essentieel is. Ik heb wel het gevoel dat dit nieuwe album niets nieuws aan de band toevoegt. Ondertussen heb ik ook nog eens het idee dat er minder agressie is, dat er minder interessante intro's zijn, hoewel die elementen er nog steeds zijn. Misschien doe ik de plaat niet helemaal recht. Er staat bijvoorbeeld een rap song op, en dat is iets dat ik in elk geval nooit eerder van de jongens heb gehoord. Verwachtte ik teveel?

The Juliana Theory - Live 10-31-2001, Tooth & Nail Records

Deze schijf werd opgenomen in Club Laga, Pittsburgh, Pennsylvania, USA. Dit live album bevat songs van de eerste twee albums van deze interessante band. Het is niet moeilijk je in te leven in dit concert, terwijl je naar de CD luistert. Daar is de club, propvol met mensen die zoveel mogelijk meezingen. Zanger Brett Detar kondigt het volgende nummer aan, meiden gillen, maar meteen stoppen ze daarmee, want ze willen meezingen. Ja, The Juliana Theory is een jongensband, maar gelukkig weten ze stevig te rocken! Ik moest gedurende het concert regelmatig glimlachen, want er is een geweldige sfeer. Enkele songs die de moeite waard zijn om te vermelden, zijn Duane Joseph, We're At The Top Of The World en Into The Dark. Dit album klinkt bijna te goed om waar te zijn. Ik vind hem gaaf!

Anberlin - Blueprints For The Black Market, Tooth & Nail Records

Anberlin is een betrekkelijk nieuw kwintet uit Orlando, Florida, USA. Hun stevige rock is energiek, maar ook vriendelijk en er zijn harmonieuze zangstukken die dat benadrukken. Vergelijkingen zijn maar al te gemakkelijk te maken met andere bands. Je kunt invloeden horen van The Cure en Foo Fighters. Als je naar het intro van Change The World luistert, moet je wellicht denken aan Stavesacre. Het geluid is groots in elk geval. Persoonlijke favorieten zijn Change The World, Cold War Transmissions en Cadence. Ik zou een lange recensie kunnen schrijven om hetzelfde te zeggen. Ik zal het kort houden: voor een nieuwe en debuterende band is dit een droomplaat!

Spoken - A Moment Of Imperfect Clarity, Tooth & Nail Records

Spoken bestaat sinds 1996 en maakte vier albums. De eerste drie albums verschenen via Metro One Music. Echter, van hun vorige materiaal ken ik alleen het nummer Think For Yourself, van hun album On Your Feet uit 1997. Dat nummer klonk identiek aan het werk van Rage Against The Machine. In vergelijking klinkt A Moment Of Imperfect Clarity als het werk van een volwassen geworden band, met een geheel andere muzikale aanpak. Garth Richardson tekende voor de productie van het album. Het resultaat is degelijk. Spoken heeft een melodieuze benadering van hun stevige rock muziek. Er is zowel cleane zang als rauw geroep, maar alles is gedaan met gevoel voor melodie. Op de voorkant van de promo CD staat dat deze band aanbevolen wordt als je van Linkin Park houdt. Het is niet moeilijk te raden waarom. Maar Spoken is niet hetzelfde laken en pak. In tegenstelling tot het nummer uit 1997, hoor je nu bij hen geen raps meer. A Moment Of Imperfect Clarity is een plaat met een aantal mooie nummers.

Beloved - Failure On, Solid State Records

Ik had al een van de nieuwe songs van deze band gedownload, maar was niet onder de indruk. Echter, deze schijf belandde uiteindelijk in mijn CD-speler. Een beetje terughoudend luisterde ik ernaar. Ik kan niet zeggen wanneer - vanaf het begin of na een tijdje - maar op een gegeven moment begon ik de plaat te mogen. Beloved weet hoe ze brute hardcore moet combineren met melodieuzer werk, waarbij verschillende geluiden neergezet worden. Qua zang zijn de rauw geschreeuwde stukken aantrekkelijk. Dat geldt ook voor de variatie van harde met rustigere stukken. Sommige overgangen van bruut naar melodieus verlopen overigens niet zo gladjes als het zou kunnen. Een song als Watching The Lines Blur begint als een klassiek U2 nummer, maar ontwikkelt zich totaal anders. Gelukkig staan er ook tempowisselingen op het programma. Dus, de algehele ervaring is een plezierige, toch wel.

Balance Of Power - Heathen Machine, Massacre Records

Je gaat een geweldig album verwachten van Balance Of Power uit Engeland. Want dit is alweer hun vijfde album. Maar, nu met de nieuwe zanger, die de getalenteerde Lance King verving. De nieuwkomer is John K. Zijn zangbereik is vergelijkbaar met King, waardoor hij heel goed bij de muziek van BoP past. Luister naar No Place Like Home om je te laten overtuigen van zijn kunnen. Net als het vorige album, Perfect Balance, werd Heathen Machine geproduceerd door drummer Lionel Hicks. Terwijl Perfect Balance duidelijke poppy elementen bevatte, is het nieuwe album een steviger/rauwer progressive metal product. Daarmee wil ik niet zeggen dat er geen pakkende stukken zijn, maar behalve een song als Just Before You Leave, met zijn balladachtige kenmerken, wordt het nooit echt rustig. Alleen bij het nummer Wake Up Call is er een echt pakkend refrein, iets wat op Perfect Balance vaker te horen was. Hoewel het album dus steviger is dan de voorganger, klinkt de muziek nog altijd als je van Balance Of Power kunt verwachten. Toch, alles afwegende, denk ik de voorkeur te geven aan Perfect Balance. Kwestie van smaak.

The Rick Ray Band - Out Of The Mist Of Obscurity, Neurosis Records

Eerder dit jaar bracht The Rick Ray Band het 69 minuten lange Into The Hands Of Sinners uit. Het vervolg is nog eens 55 minuten van deze opmerkelijke band. Wat de formatie betreft is de enige verandering de vervanging van drummer John Cek door Sam Glorioso. Glorioso schreef ook mee aan twee nummers, maar zijn invloed kan ik niet echt in het eindresultaat terugvinden. Out Of The Mist Of Obscurity is een album met jaren zeventig geïnspireerde progressieve rock, met een echt underground geluid en improvisaties. Er zijn invloeden van jazz en blues. Er zijn ook enkele meer rechttoe-rechtaan rock songs. Het is niet echt heftige muziek, maar een onbevooroordeelde metalfan kan wellicht het gitaar gesoleer van Rick Ray waarderen. Hij weet in elk geval wat interessante stukjes ten gehore te brengen. Het gebruik van klarinet is een zeer ongebruikelijke element in de hedendaagse rockmuziek. Je kunt dit instrument ook regelmatig horen. Om tot een conclusie te komen, deze nieuwe schijf toont wederom de verschillende facetten van de muziek van vroeger aan, maar wel met gevoel voor experiment, het echte kenmerk van progressie.

Kekal - 1000 Thoughts Of Violence, Fear Dark

Kun je dat geloven? Hiphop beats in een black metal song? Kekal, bekend voor hun extravagante progressieve black metal, is absoluut bezig te controleren of je oren nog wel goed werken. Oké, ik moet toegeven dat deze hiphop invloed maar in een nummer echt opvalt. Maar in een andere song zijn er breakbeats... Echter, in de eerste drie nummers neemt de black metal een meer gedefinieerde vorm aan, wat gecombineerd wordt met classic metal. Met name het gebruik van keyboards geeft het nummer Vox Diaboli een luguber gevoel. 1000 Thoughts Of Violence is een pakket met heel wat geweldige geluiden, maar vaak zo verpakt dat ik het eindresultaat niet altijd kan waarderen. Er zijn momenten van grandeur, en er zijn stukken die ik het liefst over zou willen slaan. Bandleider Jeff doet ook heel wat cleane zang. Hij klinkt nogal breekbaar. Ik word er niet echt enthousiast van. Tekstueel kun je een berg maatschappijkritiek verwachten. Ik ben innerlijk nogal verdeeld over deze schijf.

Virgin Black - Elegant...And Dying, Massacre Records

De nieuwe Virgin Black is alles behalve een poging om commercieel interessant te zijn. Behalve één nummer zijn alle songs minstens zes minuten lang. De langste song is ruim 17 minuten. Als een deejay kan ik niet zeggen dat ik daar blij mee ben. Muzikaal kan het echter aantrekkelijk zijn. Net als Sombre Romantic, het vorige album, combineert de band elementen van gothic en doom met succes. De muziek bevat soms opera-achtige kenmerken (zoals in Adorned In Ashes en The Everlasting) die doen denken aan Saviour Machine. Typisch voor Virgin Black is het frequente gebruik van cello en piano. Ook de zang van Rowan London varieert. In Velvet Tongue klinkt hij klagend. In Renaissance zingt hij met een falset stem. Soms is hij aan het fluisteren. Vaak wordt zijn zang tot meer dan alleen een stem: een instrument. Maar hij wordt nooit agressief. Elegant...And Dying is een plaat met een donkere sfeer. Het heeft zeer fraaie momenten en is zo goed gespeeld. Toch zou ik graag wat nummers gezien hebben die wat beter voor de radio geschikt zijn. Daarom geef ik toch de voorkeur aan Sombre Romantic.

Flight 09 - Forbidden Lullabies, Neurosis Records

Progressieve rock uit Uzbekistan. Afgelopen jaar verraste Neurosis Records met het album Rifflections. Forbidden Lullabies is een meer dan waardige opvolger voor de band Flight 09. Het album bevat acht nummers en de meeste daarvan zijn plezierig om naar te luisteren. Neem bijvoorbeeld The Absolution met keyboards die het nummer een coole sfeer geven. Dit nummer is tevens één van de stevigste aangezien het meeste van het materiaal best rustig is (vandaar de Lullabies=slaapliedjes). De geluidskwaliteit is goed. De plaat werd geproduceerd en gemixt door Vitaly Menshikov. Hij is erin geslaagd Flight 09 een paar stappen omhoog te helpen. Een heel aardig album.

Empty Grave - Inside The Man There Is An Empty Space Which Has The Size Of God, Eigen Beheer

Het moge duidelijk zijn dat ik in deze recensie de titel van de schijf niet twee keer ga herhalen. En ik ga ook niet iets over elk nummer neerkalken. Hoewel de CD slechts 26 minuten bevat, zijn er in totaal 81 songs! Empty Grave is een grindcore band uit Brazilië. De zang varieert van gekrijs tot grunts. Soms klinkt het alsof je een varkensstal bent binnengestapt (zoals in Armagedon Sonore & Fundamento Sobre La Roca). Zoals vele bands in dit genre heeft ook dit album een walgelijke voorkant. Je kunt een lijk zien met uitpuilende ingewanden. Ik ben niet zo gecharmeerd van dit soort covers. De muziek spreekt me ook niet aan. Fans van Vomitorial Corpulence kunnen Empty Grave evenwel uitproberen.

Moriah - Where, Death, Is Your Victory, Eigen Beheer

De Braziliaanse band Moriah komt met een aardige combinatie van doom, death en black metal. Het titelnummer doet me denken aan Ashen Mortality, vooral vanwege de orgelachtige keyboard klanken. Het gebruik van piano heeft Moriah gemeen met Morphia. Het nummer His Death Was Brutal klinkt zelfs als een song van Morphia, maar dan met extra black metal elementen. Met andere woorden, deze band mixt verschillende bekende delen van andere bands en kwam zo met deze EP. Het is niet erg origineel, maar de muziek is best redelijk. Moriah zijn niet zo goed als hun voorbeelden, maar met een beetje tijd kunnen zij zich tot iets dat veel interessanter is ontwikkelen. Zelfs deze EP is aantrekkelijk.

Clemency - Divine Legions At War, Extreme Records

En hier hebben we een flinke dosis brute death metal. Clemency kan omschreven worden als brute death metal met een overdosis aan dubbele basdrum en blastbeats. Maar de muziek is niet simplistisch. In elk nummer worden eenvoudige passages afgewisseld met technischere stukken. Gitaarsolo's vrolijken de boel een beetje op. Er is ook een lichter nummer: het instrumentale Ascension Of The Imperial Hordes, waarin alleen keyboards en drums te horen zijn. Het nummer heeft een duistere sfeer. Divine Legions At War eindigt met Unearthed, een cover van een oude song van Crimson Thorn. De kwaliteit van het album is niet van de bovenste plank, maar zeker niet slecht. Echter, terwijl een enkel nummer mij nog wel aanspreekt, is het gehele album teveel om door te slikken. Na een tijdje beginnen de dingen als één pot nat te klinken, alsof hetzelfde recept herhaald wordt. Wat ik tot slot nog wil melden, is dat het album een prachtige voorkant heeft.

Spirit's Breeze - Eternal Suffering, Eigen Beheer

Dit album met acht nummers bevat brute death metal in het straatje van Clemency. Ook Spirit's Breeze is een band afkomstig uit Brazilië. Net als Clemency is hun muziek vol van dubbele basdrum en blastbeats. Een interessant verschil is dat behalve een vent die de grunts doet, ze ook een vrouw hebben die loopt te grauwen. Alleen als je goed luistert hoor je dat het een vrouw is. Een ander verschil is de bijna afwezigheid van solo's. Alleen in Satan's Technology is een simpele solo te vinden. Hoewel dit album een product gemaakt in eigen beheer is, is het eindresultaat heel behoorlijk. Helaas geeft de inlay geen informatie over de producer of de studio. Niettemin, wie het ook deed en waar, het resultaat telt!

Woodencross - Lang Zu, Pesch Records

Vier jaren wachten worden eindelijk beloond met het vervolg op XXX, het vorige werkje van de band. Lang Zu is, zoals je vanwege de titel waarschijnlijk al verwachtte, een album met Duitse teksten. Hoewel de muziek wel wat weg heeft van bands als The O.C. Supertones (maar dan lichter) en The Insyderz, geven de Duitse teksten dit album een heel ander gevoel. Er is een mix van verschillende stijlen waaronder punk, funk (vooal in So Egal), heavy rock en, natuurlijk, ska. Het kan vrolijke, pakkende muziek zijn. Mijn favoriete track, Lang Zu, is daarvan een uitstekend voorbeeld. Bas, gitaar en drums worden soms gecombineerd met blaasinstrumenten. De saxofoon solo in Schlag In Den Bauch klinkt lekker. Tekstueel bespreekt de band sociale onderwerpen zoals overgewicht, de honger in de wereld en de vergankelijkheid van het leven. Over het geheel genomen is dit een keurig product hoewel ik het hier een daar wel wat steviger had gelust.

Rob Rock - Eyes Of Eternity, Massacre Records

Het kostte me behoorlijk wat tijd voor ik dit album kon recenseren. Ik moest er simpelweg aan wennen en Rob Rock's vorige album vergeten. Zijn solo debuut Rage Of Creation was waarschijnlijk mijn favoriete metalalbum in 2000. Ik verwachtte onbewust een deel II. Eyes Of Eternity is dat zeker niet. Jawel, hier is nog steeds de opmerkelijke zangkwaliteit van de heer Rock. Wat hij biedt, is nog steeds zeer degelijke melodieuze metal. Maar Eyes Of Eternity is ook een steviger album, met meer uptempo materiaal en minder op de jaren tachtig georiënteerd. Het meest bijzondere nummer van het album is het twaalf minuten lange epische nummer The Hour Of Dawn. Dit nummer bevat gitaar solo's van Roy Z., Gus G., Tom Naumann, CarlJohann Grimmark, Rick Renstrom, Jeff Kollman, Jack Frost, Howie Simon, Jimi Bell en Axel Rudi Pell naast de keyboard solo's van Mistheria en Alex Argento. Deze solo's vullen meer dan vier minuten en ik kan het niet helpen dat ik het volume harder zet elke keer dat ik dit nummer hoor. Er staan nog meer geweldige nummers op Eyes Of Eternity. Met een productie van Roy Z zal dit album zeker een gewoon onderdeel van het huishouden worden van elke fan van melodieuze metal.

Dust Eater Dogs - Hardbiter's Inn, Just Records

Dit is het nieuwe album van Dust Eater Dogs en het eerste met Canine Christer die gitarist Harri Heikanen heeft vervangen. Het vorige album had als thema 'olie'. De nieuwe CD heeft het thema 'voedsel'. Het lijstje met nummers wordt namelijk gepresenteerd als het menu van de Hardbiter's Inn. Zo wordt bijvoorbeeld de song Cementruck Slidin' beschreven als een favoriet van truckers. Echter, met de teksten schijnt het niet een direct verband te hebben. Ik neem aan dat ze dit deden om de verpakking van het product te veraangenamen alsof elk nummer een hapje is. Het is wel grappig. Tekstueel grappig is het nummer Chronic Redneck over een kind dat Dust Eater Dogs wil horen in plaats van dat zijn mama een slaapliedje zingt. De meeste andere songs zijn best serieus met onderwerpen als hebzucht (in Hoofbeats) en de kracht van God versus de kracht van de wereld. De muziek is een mengsel van hardcore (het meest duidelijk in Hoofbeats), heavy rock, folk, punk en metal. Je kunt eigenlijk niet echt je vinger op de stijl leggen want de jongens van Dust Eater Dogs slaagden erin hun eigen stijl neer te zetten. Kari Nieminen produceerde de Hardbiter's In. Hoewel ik niet bekend ben met deze producer, kan ik wel zeggen dat hij het voor mekaar kreeg weer een interessant DeD album neer te zetten. Luister maar naar songs als Amateurs Built Titanic, Hoofbeats en The Bronze Snake. Dat zijn de hapjes!

Deep Insight - Ivory Tower, Fullsteam Records

Deze band bestaat nog geen twee jaar of ze komen alweer met een volledig album als vervolg op de Julia EP van afgelopen jaar. In een jaar kan er veel veranderen. Zowel creatief als muzikaal heeft de band een sprong voorwaarts gemaakt. Ivory Tower bevat degelijke songs, pakkend geschreven en met een variatie van emo rock en poppier materiaal. Eén van de nummers die mijn aandacht trokken is de stevige rock 'n roll song Superficial. De meerderheid van de nummers is echter niet zo stevig. Feitelijk is dit een rustig emo product dat best relaxt is. Ariel Björklund (lid van Minus SF & Callisto) tekende voor de productie en hij deed zijn werk goed. Hier en daar werden cello, vleugel en harp toegevoegd naast de geluiden die geprogrammeerd werden om de songs op te lekkeren. Enkele van de teksten op het album zijn best duidelijk (zoals Stockholm), terwijl andere cryptisch zijn (Zebras On The Wall). Soms moet je gewoon wat dieper graven om notie van de betekenis te krijgen. Niettemin, Ivory Tower bevat enkele zeer degelijk ontworpen, prachtige songs om bij tot rust te komen.

Harmony - Dreaming Awake, Massacre Records

Harmony is een nieuwe Zweedse band. Zij werden enkele jaren geleden gevormd door gitarist Markus Sigfridsson en drummer Tobias Enbert. De formatie is nu compleet. Eén van de leden is Andreas Olsson die ook bekend is van Narnia. En het is niet alleen Olsson die de band met Narnia gemeen hebben. Muzikaal is het net alsof ik naar een nieuw album van Narnia luister, maar dan met een andere zanger. Harmony is niet een exacte kopie maar de stijl en de sfeer van het album zijn duidelijk in hetzelfde straatje. Het grootste verschil is dat de riffs veel meer rechttoe-rechtaan zijn. Ook spelen de keyboards een belangrijkere rol. Maar de gitaarsolo's doen weer heel erg denken aan Narnia. Eén ding is zeker: Ze spelen erg goed en zijn op die manier een welkom toevoeging aan de melodieuze metal scene. Deze nummers zijn allen erg fraai.

As I Lay Dying - Frail Words Collapse, Metal Blade Records

Dit album is het bewijs dat metalcore opwindend kan zijn. Over de afgelopen zeven jaar heb ik heel wat metalcore platen beluisterd, maar Frail Words Collapse is pure agressie die de adrenaline in je aderen pompt! Het eerste nummer 94 Hours heeft tijdenlang aan de top van de metal chart van mp3.com gestaan. Dat is waarschijnlijk het geval omdat het nummer een hele prettige agressie heeft en dat het de perfect mix vormt tussen hardcore en metal. Overigens is niet elk nummer net zo agressief. As I Lay Dying is een relatief jonge band (begonnen in 2001) maar de leden zijn ervaren muzikanten die eerder speelden in bands als Society's Finest en Edge Of Mortality. De productie is geweldig. Ik vind vooral songs als 94 Hours, The Beginning, Collision en A Thousand Steps zeer luisterwaardig. Dit album moet elke metalcore fan gewoon in huis halen.

Ken Tamplin & Friends - Wake The Nations, Now & Then Records

Ken Tamplin heeft een rijk verleden in de melodieuze rock muziek. Hij werd in de jaren tachtig populair toen hij in bands als Joshua en Shout speelde. Sinds de begin jaren negentig timmert hij aan de weg met zijn solo carrière. Zijn eerste solo schijf kreeg eveneens als titel Ken Tamplin & Friends (met An Axe To Grind). Voor Wake The Nations heeft de heer Tamplin meer vrienden om zich heen verzameld dan ooit, waaronder Marty Friedman, Doug Aldridge, Jeff Scott Soto, Kee Marcello en Reb Beach. Met zo'n hooggewaardeerde artiest als Ken Tamplin zelf is dit de garantie voor een album van de bovenste plank. Het eerste nummer, The Story Of Love, is precies voorbeeld van een pakkende song met daarin de geweldige zang van Tamplin samen met Jeff Scott Soto en Philip Bardowell. Het is uitstekende melodieuze hard rock. En dit nummer is geen uitzondering op wat de rest van de CD heeft te bieden. Wake The Nations is ook een plaat met verschillende gezichten in die zin dat er veel variëteit is. Er zijn zowel stevige rock songs als ballads en God In Heaven zit meer in de hoek van de blues rock. In verschillende nummers is er harmonieuze zang en met elf gast gitaristen om tussen te kiezen mag je heel wat flitsende solo's verwachten! Terwijl veel hedendaagse artiesten albums verkopen met minder dan 40 minuten aan muziek biedt Ken Tamplin 18 songs aan die ruim 78 minuten vullen. Ik mag die vent wel!

Big Dismal - Believe, Wind-Up Records

Dit album met tien nummers van Big Dismal is een heavy rock album in het straatje van 12 Stones, Kane & Bush. Vaak zijn de verzen rustig met akoestisch gitaar terwijl in de refreinen de ronkende gitaren loskomen. De rauwe stem van Eric Durrance past perfect bij deze muziek. Hij is een goede zanger en hoewel de muziek niet altijd even origineel is, klinkt de combinatie van zang en muziek prima. Interessant is dat het album ook een gastrol in de achtergrondzang bevat van Amy Lee van Evanescence. Zij is te horen in Missing You. Met de huidige populariteit van haar band kun je je afvragen of ze haar niet beter een prominentere rol hadden kunnen geven. Maar het album werd natuurlijk opgenomen voordat Amy Lees band doorbrak. Niettemin is Missing You een hele aardige song, net als Reality en Too Pretty. De productie van Jack Joseph Puig is degelijk te noemen waardoor dit een album is waar Big Dismal niet beschaamd voor hoeft te zijn!

Narnia - The Great Fall, Nuclear Blast Records

Narnia is eindelijk terug met een nieuw album! Deze uitstekende Zweedse melodieuze metal band laat op The Great Fall verschillende accenten vallen. Het is een album met een diversiteit aan stijlen. Meteen na de intro is er een pakkend power metal nummer genaamd The Countdown Has Begun. Daarna volgt een door de thrash beïnvloedde song (Back From Hell). Progressieve metal komt in No Time To Lose langs. Elk van deze nummers heeft het kenmerkende geluid van Narnia met het uitmuntende gitaarspel van Carljohann Grimmark en de zang van Christian Rivel (voorheen bekend als Christian Liljegren) als belangrijke factoren daarvan. Er zijn gast bijdragen van Anders Johansson van Hammerfall en Eric Clayton van Saviour Machine. De laatste is te horen in het epische nummer The Great Fall Of Man waarmee het album eindigt. Dit laatste nummer is echt schitterend. Het klinkt als een combinatie van Saviour Machine, Veni Domine en Narnia. Er is een koor te horen. Helaas eindigt het nogal abrupt alsof iemand de stekker eruit getrokken heeft. Dit moet wel een symbolische betekenis hebben, hoewel ik de voorkeur geef aan een langzaam wegstervend geluid. Nu laat het mij hongerig achter, begerig naar meer. Hopelijk hoeven we niet weer twee jaar te wachten!

Crimson Moonlight - The Covenant Progress, Rivel Records

Hier is muziek die klinkt alsof granaten van tanks inslaan tegen de muur van het huis, met de snelheid van een machinegeweer. Zo kun je het gevoel beschrijven dat de woeste stukken op de nieuwe schijf van Crimson Moonlight je geven. Draai nummer vijf bijvoorbeeld eens. Dit is de nieuwe versie van het nummer Eternal Emperor. Het is ruwe black metal met een furieus knallende snare en een dikke laag dubbele basdrum. Er zijn vele van deze ruwe songs waarin keyboards ook wel een rol spelen. De bezetting van Crimson Moonlight is over de jaren veranderd. Vroeger Sanctifica lid Hubertus Liljegren is de nieuwste toevoeging. Een song als Path Of Pain klinkt als een mix van het oude Sanctifica met Crimson Moonlight waarin ook subtiel keyboard spel te horen is. Er is één nummer dat heel anders is: The Covenant. Dit is het laatste nummer en het is alleen met keyboards ingespeeld. En wat een geweldig nummer is het!. Het klinkt als film muziek. Mijn totale indruk van deze plaat is dat het verrassend goed is. Hoewel de agressie soms overweldigend kan zijn, is er volop ruimte voor tussenstukjes. Het geluid van The Covenant Progress is ook heel cool. Dit album is zonder twijfel één van de beste extreme metal releases van dit moment. Het boekje dat bij de CD zit ziet er ook piekfijn uit. Als je het koopt, bereid je dan voor op de pantser divisies die je huis zullen bestormen!

Pantokrator - Blod, Rivel Records

Death metal band Pantokrator uit Zweden bestaat al een tijdje. Met Blod bewijzen de leden van deze band dat ze het stadium van de demo voorgoed voorbij zijn want dit album maakt duidelijk dat ze in staat zijn goed spul voor te schotelen. Blod bevat tien nummers met een constante afwisseling van doomy, midtempo en snelle stukken zonder dat je overvoerd wordt met dubbele bas. Het gitaargeluid is vet en zwaar en in veel nummers is er vrouwelijke zang te horen naast de rauwe grunt van Karl Walfridsson. De meer doom georiënteerde stukken doen me denken aan de oude Antestor. Een song als Blod Kopar Från Jorden is één van de nummers die herinneringen aan Groms naar boven brengen. Het album bevat ook vioolspel in Tidevarv dat, op enkele momenten, overeenkomsten vertoond met de Trilogy Of Knowledge van Believer. Blod is ook een conceptalbum beginnend bij de val van de mens in het paradijs (de CD begint zelfs met het geluid van iemand die in een appel bijt), en eindigend met het krieken van de eeuwigheid. Alles wordt in het Zweeds bezongen maar de teksten zijn in het boekje naar het Engels vertaald. Dat is handig om een idee te krijgen waar Blod over gaat want dat Zweeds is niet te volgen! Conclusie: death metal fans hebben weer een album om te omhelzen!

Sons Of Thunder - Circus Of Power, Rivel Records

De glamour-achtige cover van deze schijf kan misleidend zijn, net als de big band die je de eerste melodie hoort spelen. Sons of Thunder is wel degelijk een metal band! De band beschrijft zichzelf als praise metal. Ik heb ooit een CD genaamd Metal Praise gekocht waaraan leden van Sacred Warrior, Bloodgood, Rez en Whitecross aan mee deden. Maar Sons Of Thunder kan daar muzikaal niet mee vergeleken worden. Circus Of Power bevat metal die wat meer hedendaags klinkt, zwaarder, en de nummers zijn oorspronkelijk. Door de teksten wil de band God prijzen. Het is heavy metal met verschillende invloeden. Soms neigt het naar de power metal en er is zelfs wat rap te horen (in Flames Of Fire). Soms zijn er aardige grooves. Er zijn funky stukken in Superstar. De band produceerde het album terwijl Torbjörn Weinesjö van Veni Domine het mixen voor zijn rekening nam. Het resultaat is niet slecht, maar de nummers kunnen me niet overtuigen. Ik word er niet enthousiast van.

The Rick Ray Band - Into The Hands Of Sinners, Neurosis Records

Het nieuwste werk van de Rick Ray Band bevat twaalf nummers die 69 minuten vullen. Deze band deelde het podium met Frank Marino & Mahogany Rush en Robin Trower, met muziek die teruggaat op de progressieve rock van de jaren zeventig. Het is muziek met veel instrumentale stukken waaronder duels tussen gitarist Rick Ray en clarinetist Rick Schultz zoals in You're Not Alone. Sommige songs hebben een jazzy smaakje en hier en daar werd percussie toegevoegd voor de goede smaak. De beheersing van de instrumenten is behoorlijk, maar het is niet echt een opname van de bovenste plank, qua geluid. In feite klinkt het alsof het ook met opname technieken uit de jaren zeventig werd opgenomen waardoor het underground blijft. Vanuit een positief oogpunt bezien kun je ook zeggen dat het bij de muziek past zonder dat het een nep retro geluid geeft. Het rustigste nummer is het akoestische instrumentale nummer Loriann dat erg mooi is. Andere tracks die mijn aandacht in het bijzonder trekken zijn Only Human waarin drummer John Cek de zang voor zijn rekening neemt, en The Road To Freedom die me doet denken aan de goede oude Midnight Oil. Terug naar de jaren zeventig!

Immortal Souls - Ice Upon The Night, Fear Dark

Voor zanger Aki Särkioja zijn mond opent om de eerste noten te zingen, kun je door het eerste nummer (Everwinter) misleid worden. Dit nummer begint alsof een power metalband speelt. Het is energiek en klinkt best vrolijk. Maar wanneer je de gemeen bijterige grunt (tegen de black metal aan) hoort, weet je dat dit een ander soort metalband is. De muziek is best vrolijk en dat vormt een opvallend contrast met de zang. Maar ze passen samen. Samen geven ze het nummer een luchthartig, zonnig, gevoel. De muziek is best pakkend, ook omdat er voortdurend gevarieerd wordt tussen midtempo en snelle stukken vol energie. Niet alle nummers zijn zo. Een song als Sacrifice zit meer in de hoek van een band als Sentenced. Het lead gitaarspel voegt veel aan de songs toe maar in alle gevallen weet Immortal Souls wanneer ze moeten stoppen. In vele opzichten lijkt Ice Upon The Night op de voorganger Under The Northern Sky maar de nieuwe klinkt volwassener en beter uitgebalanceerd. Terwijl de vorige een groenige cover had, heeft de nieuwe een rode die ik niet associeer met ijs (ice) of nacht (night). Niettemin, dit is gemakkelijk te verteren metal waarvan je in een vrolijke stemming kunt geraken. Echt lekker voer voor de oren.

Random Eyes - Eyes Ablaze, Eigen Beheer

Ik sta elke keer weer versteld als releases van Finse bands mijn kant op komen. Of hun werkjes nu wel of niet goed opgenomen zijn, in de meeste gevallen blijkt dat het niet uitmaakt. De bands weten met geweldige nummers te komen en Random Eyes is geen uitzondering. Gelukkig was ik al in de gelegenheid om met zes nummers van de band kennis te maken. Deze staan samen met vier andere nummers ook op Eyes Ablaze zodat 42 minuten gevuld worden. Random Eyes is een goede melodieuze metalband met veel ruimte voor harmonieuze zang van twee personen: zangeres Katja en de vroegere Exlife zanger Christian Palin. De muziek is niet gecompliceerd maar wel heel pakkend en met een groots geluid. Een paar tracks zijn wat rustiger waaronder het prachtige Little Angel. Het nummer Soldier, aan de andere kant, is een krachtig nummer met zijn stuwende riffs. Random Eyes is een zevenkoppige formatie die verantwoordelijk is voor de degelijke songs terwijl Arttu Sarvanne ervoor zorgde dat de productie zeer acceptabel klinkt. Ik mag deze band wel. Er hadden van mij wel een paar extra solo's mogen zijn maar elk nummer is een genot.

Sacrificium - Cold Black Piece Of Flesh, Whirlwind Records

De Duitse death metalband Sacrificium keert eindelijk terug met een nieuwe release. Dit keer gaat het om een volledig album dat tien nummers bevat. En als ik mijn blik over de titels laat glijden, zie ik dat ze een aantal klassiekers opnieuw hebben opgenomen waaronder Psalm Of the Unborn en Paupers Grave. Toen ik ze afgelopen jaar op het podium zag, speelden ze die nummers dus waarom ook niet! Het eerste nummer is het titelnummer. Het geeft gelijk een prima indicatie wat je van de rest van het album kunt verwachten. Het begint weliswaar met snel drumwerk maar het vervolgt al gauw midtempo. De band varieert rechttoe-rechtaan stukken met technischer werk. Alleen zo nu en dan wordt de snelheid flink opgevoerd. Het geluid is gedurende het hele album lekker dik. En zanger Claudio heeft een zeer diepe, droge grunt. Het is vor mij moeilijk te verstaan wat hij precies tot uitdrukking brengt, zeker omdat bij de promo die ik ontving het tekstvel ontbreekt. De productie van de band en gitarist Oliver Tesch is behoorlijk. Cold Black Piece Of Flesh is een album dat een goede indruk achterlaat. Ik houd niet van elk stukje maar songs als Killing With Style en Psalm Of The Unborn zijn beslist hoogtepunten.

Brain:FAQ - Nutze Die Zeit,  Redtogrey Records

Terwijl ik naar het vervolg op de Brainstorming EP luister, vallen twee zaken mij meteen op. Ten eerste is de geluidskwaliteit een stuk beter op de nieuwe CD. Hoewel Brainstorming een paar goede songs waaronder Be Free bevatte, is het nieuwe album qua geluid een stuk beter te verteren. Het andere dat mij opvalt is het feit dat alle songs in het Duits gezongen worden. Het is jammer dat ze niet een paar uitzonderingen maakten. Niettemin voegt de Duitse zang iets toe aan het donkere geluid van het album. Muzikaal kan Nutze Die Zeit zowel de onbevooroordeelde metalfan als de hardcore fan bekoren. Soms klinkt deze muziek alsof de riffs gespeeld worden terwijl men over een hobbelige weg rijdt. Je kunt groovy ritmes horen met zeer wisselende vocalen. Er zijn agressieve screams, melodieuze stukken en soms lijkt zanger Robert Kunz te snakken naar adem (in Verloren). Over het geheel genomen bevat de plaat een aardige variatie van geluiden en gevoelens. Ik kan niets zeggen over de wijze waarop de CD verpakt is aangezien mijn promo als een gebrande CD kwam. Eén ding is zeker: Brain:FAQ is een band met talent!

Tourniquet - Where Moth And Rust Destroy, Metal Blade Records

Met dit nieuwe album gaat Tourniquet verder langs het pad dat ze vanaf Microscopic View Of A Telescopic Realm (2000) hebben uitgezet. Je kunt behoorlijk lange nummers (het langste is bijna tien minuten) horen die een mix zijn van groovy metal met goede oude thrash terwijl er soms abrupte overgangen zijn als tempo's en riffs gewijzigd worden. Maar de agressie die het vorige album kenmerkte is hier niet zo dominant. Overheersend op Where Moth And Rust Destroy zijn de rijke solo's. Tourniquet huurde hiervoor Marty Friedman (vroeger van Megadeth) en Bruce Franklin (van Trouble) in. Soms geven de solo's de nummers een bluesy randje (onder andere in het titelnummer) en in de meeste gevallen voegen ze iets aan het album toe. Alleen op een gegeven moment beginnen de solo's in Healing Waters Of The Tigris teveel gefreak voor een song te worden. Ze zouden in een instrumentaal nummer zoals Tourniquet dat meestal doet beter tot uitdrukking komen. Niettemin is de productie behoorlijk goed en enkele van de beste nummers op deze schijf zijn Drawn And Quartered, Architeuthis en het titelnummer.

Soul Embraced - Immune, Solid State Records

Terwijl Soul Embraced ooit begon als een agressieve death metal band, beginnen ze nu meer en meer metalcore invloeden op te nemen. De hoge snelheden en black metal invloeden zijn bijna verdwenen en in plaats daarvan hoor je midtempo of zelfs trage metalcore met death metal vocalen. Aangezien de metalcore de afgelopen zeven jaren zijn hoogtepunt beleefde, kun je je afvragen of Soul Embraced daar nog iets aan toe te voegen heeft. Echter, ik ben nog steeds op zoek naar het antwoord aangezien ik niet echt onder de indruk ben van Immune. Ik heb dit vaker gehoord en vaak een stuk opwindender. Ik betreur dit zeer aangezien het geluid op dit album waarschijnlijk het beste is als Soul Embraced ooit op een album heeft neergezet. Ondanks mijn sombere stemming bevat Immune enkele mooie momenten. Nummers die het meest je aandacht waard zijn: I Bury You, Someone Just Walked Across My Grave en On Your Own.

Dogwood - Seismic, Tooth & Nail Records

Sinds het vertrek van gitarist Sean O'Donnell (die 90% van de muziek op het vorige album Matt Aragon schreef) ben ik in twijfel over de toekomst van deze getalenteerde punk band. Seismic is het bewijs dat ze doorgaan en O'Donnell is terug, dit keer als producer samen met Sam Boukas. Nieuw als gitarist is Daniel Montoya (vroeger van Logos) en tot mijn verrassing klinkt Dogwood nog steeds als Dogwood. Elementair zijn natuurlijk de rauwe vocalen van Josh Kemble terwijl de muziek voornamelijk geschreven werd door de overige drie leden van de band (Daniel, bassist Jason Harper en drummer Russell Castillo). Het is rauwe, melodieuze punk rock met snelle en midtempo nummers maar niet zo snel op als vorige platen. Het wordt blijkbaar allemaal wat trager. Maar dit album overtuigt mij ook niet zo gemakkelijk als Matt Aragon en Building A Better Me hoewel er een aantal nummers best goed in het gehoor liggen. De productie was in het verleden beter. Seismic veroorzaakt geen aardverschuiving in de geschiedenis van Dogwood maar er is nog wel voldoende beweging om hoop voor de toekomst te houden.

Dust Eater Dogs - Motoroil, Fullsteam Records/Sitruunamaailma

De titel van deze schijf doet wellicht een belletje rinkelen. De vorige albums van de Dust Eater Dogs waren Motor (1998) en Oil (2001). Motoroil bevat deze twee albums plus twee extra nummers. Als je de archieven doorsnuffelt, zul je de recensies van die twee albums vinden. Om samen te vatten, Motor is het rauwe rock album met schreeuwwerk en rapachtige zang, funky nummers en zelfs een beetje ska. Oil bevat dezelfde rauwe rock met schreeuwwerk, betere productie en invloeden uit de roots music. Het heeft een meer basaal rock 'n roll geluid dan Motor. Eén van de bonusnummers is Sex Btm. Dit nummer stond eerder al op een verzamelaar die Sitruunamaailma uitbracht. Het is een song die naadloos bij het werk op Motor aansluit. Het andere extra nummer is de demo versie van Gecko Grip, een nummer dat op het volgende album zal komen. Gecko Grip geeft het rock 'n roll geluid bijna een hardcore punk feel. Zonder enige twijfel zijn de Dust Eater Dogs één van de meest interessante bands van Finland.

Callisto - Ordeal Of The Century, Fullsteam Records/Sitruunamaailma

Callisto is de band die voorheen bekend stond als Pulse, onder andere van de Metal Rose Collection. Sinds hun bijdrage aan die compilatie CD hebben ze vooruitgang geboekt. De tracks op Ordeal Of The Century zijn beter geproduceerd en gearrangeerd. Muzikaal is het nog steeds metalcore zonder echt snel werk of chaos. Het is de hele tijd of langzaam of midtempo met het rauwe geschreeuw van Markus Myllykangas. Maar zelfs met de tekst voor mijn neus is het lastig om iets wijs te worden uit het geschreeuw. Soms zouden ze van mij wat wilder mogen klinken, in ritmisch opzicht, want deze nummers beginnen op een gegeven moment veel op elkaar te lijken. Ordeal Of The Century is een goed product maar omdat er al zoveel metalcore schijven verschenen zijn, is het lastig om op te vallen (en de verwende luisteraar tevreden te stellen!).

Goodbye Audio - Run To You, Eigen Beheer

De promo die ik van deze Amerikaanse band ontving, is een gebrand exemplaar. Dat is niet iets nieuws voor mij, maar het weglaten van de titels van de songs wél. Er staan twaalf nummers op de CD en ik heb geen idee hoe ze heten! Daarom zal ik volstaan met het beschrijven van de muziek. Goodbye Audio zijn een melodieuze rock band die volledig bepleisterd zijn met Christelijke aanbiddingsthema's. Het is gladjes klinkende rock muziek met vriendelijke, zuivere zang van een man en een vrouw. De bijgevoegde bio vertelt me dat Goodbye Audio de band is van Chris Shandrow die eerder werkte met Miss Angie en The Frantics. Bassist Jimmy Wise speelde ook bij Miss Angie. De andere twee leden, Louis en Stacy Lux, maakten deel uit van Stereo Deluxx. Met andere woorden, Goodbye Audio bestaat uit ervaren leden. Je kunt dat ook wel degelijk horen. Aardige songs zelfs al missen ze de heftigheid waar ik normaal gesproken de voorkeur aan geef. Het is een lichtere versie van Delirious.

Kite - Soil, Feedback Records/DOT Music

Kite is voor mij een nieuwe naam. Deze Zweedse band bestaat uit vijf leden waaronder zanger Josef Magnusson. Zijn zang doet me denken aan Kane en ook muzikaal is er een vergelijking te maken. Vaak zijn de songs zo gestructureerd dat stevige refreinen de rustige verzen afwisselen. Eén van de meest interessante songs, Pray, heeft zo'n structuur evenals Kite. Het laatste nummer bevat het motto van de band: "This story about the Kite is how I want my life to be." Kite laat geen twijfel bestaan over hun Christelijke achtergrond. Zelfs hoewel het gros van de nummers melodieuze rock zijn, bevat het album ook een paar rustigere songs. Over het geheel genomen is het album niet echt heel erg heftig en is het ook niet progressief/vernieuwend te noemen. Maar de productie zit wel goed. Als het hun debuut is (en dat weet ik dus niet!), is het een zeer behoorlijk begin.

Join Mailing-List!